Van Lombok naar Gili Meno.

De tassen staan ingepakt en na het ontbijt lopen we naar de hoofdweg om een Grab taxi te bestellen. Maar voordat ik de taxi kan bestellen worden we al gespot door een locale die ons wel naar de haven kan brengen. Voor een mooie prijs stappen we in. Dat ging al lekker vlot.

Bij de haven melden wij ons bij het hokje waar we de dag ervoor al kaartjes hadden gekocht. Vijftien minuten later zitten we op de snelle speedboot. De eerste stop is Gili Air waar we de eerste gasten afzetten. De volgende stop is Gili Meno waar wij van boort gaan.

Voor ons loopt een koppel waarvan de dame thuis waarschijnlijk de vitrage van de rails heeft getrokken en omgeslagen. Daaronder een string die naar onder steeds dieper weg kroop.

Dan kun je net zo goed in je blote kont gaan lopen. Je hebt je dan ook niet echt ingelezen in de cultuur, gewoon respectloos. Honderd meter verder passeren we dit bord.

Ik hoop dat ze kan lezen.

We wandelen verder door het dorpje en passeren prachtige huisjes. Waar zullen wij dit keer terecht komen.

Nog èèn laatste afslag en dan staan we voor Madia Meno en worden we zeer vriendelijk ontvangen met een stuk verse watermeloen en een net zo koud gastendoekje.

Onze gastheer geeft uitleg over het eiland wat waar te vinden is en dan brengt hij ons door de prachtige tuin naar ons huisje.

Wat een pareltje, geheel in Indonesische stijl gebouwd.

Met een watertje op de veranda laten we alles even over ons heen komen.

We worden vergezeld door Dusty en Quick de twee huiskatten die het zich gemakkelijk maken.

Eerst maar even een lekker restaurant opzoeken voor de lunch. Hier vlak om de hoek stuiten we op restaurant "Tip of the tongue"

Vanaf het moment dat je aankomt, voel je de warmte van liefdevolle mensen die je met de allervriendelijkste glimlach begroeten en je het gevoel geven dat je deel uitmaakt van hun familie.

Het biologische eten hier is een ware openbaring – een feest voor de zintuigen van je ziel. Elke hap barst van de versheid van lokaal geproduceerde ingrediënten, met zoveel zorg bereid dat je de liefde in elk gerecht proeft.

Claud kiest de Gado Gado en ik Sate Ayam. Nog wat vers fruit na en we kunnen weer verder.

We maken een wandeling over het eiland wat je in een uurtje rond kan wandelen. Langs de witte stranden zien we mooie bungalows in authentieke stijl maar ook vreselijke moderne en waarschijnlijk al inclusief, een iets te wit trendy resort. De muziek wordt verzorgd door dj met een surf look.

Daarnaast staan wel tien glazen villas ieder met een eigen zwembad. Ze hebben het uiterlijk van een crematorium.

Ik condoleer de huidige bewoners als ik over het hegje heen kijk wat op heup hoogte zit.

Het is heerlijk dat Claud en ik het zelfde leuk vinden. Dit dus niet.

We volgen wat straatjes, verdwalen is hier onmogelijk. Dan klimt er ineens een man gewapend met een kapmes de palmboom in. Gewoon met blote voeten en handen zonder een tuigje tot een meter of vijftien hoog. Terwijl hij omhoog klimt roept een local, "monkey forest"! In de top hakt hij wat oude takken weg slaat wat kokosnoten los.

Na dit tafereel kopen we nog een koud drankje voor op ons terras. Het plan voor morgen is om twee fietsen en twee snorkel setjes te huren en alle mooie snorkel plekjes te bezoeken.

Ze rijden hier trouwens alleen met fietsen, electrische kleine scooters en paard en wagen.

Lekker rustig.

Heb wel al de Moskee gehoord maar die staat ver van ons huisje en in de verte een haan.

Gr Steven